دسته: مطالب روزانه

علی ضرغامی

در میان احساسات پیچیده و بنیادین انسانی، حسادت جایگاهی خاص دارد؛ احساسی نه‌فقط زودگذر یا سطحی، بلکه عمیقاً متصل به درون انسان، به هویت، ارزش، و احساس تعلق. در کتاب‌مقدس، حسادت یکی از آن گناهان درونی است که پیامدهای بیرونی بسیار مخربی دارد. حسادت تنها یک احساس نیست، بلکه نوعی نگرشِ قلبی است که از عدم رضایت نسبت به جایگاه خود و برکات دیگران سرچشمه می‌گیرد. کتاب‌مقدس نه‌تنها این احساس را محکوم می‌کند، بلکه نشان می‌دهد که چگونه حسادت می‌تواند انسان را به سوی گناهان سنگین‌تر، مانند نفرت، خیانت و حتی قتل بکشاند.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

در میانه‌ی سفرهای بشارتی پولس، داستان‌هایی رخ می‌دهد که نه‌تنها چهره‌ی جوامع را دگرگون می‌کند، بلکه لایه‌های پنهان دل انسان‌ها را نیز برملا می‌سازد. یکی از این داستان‌ها، مواجهه‌ای است با شخصیتی گمنام، زندانبانی در شهر فیلیپی، که در دل یک شب لرزان، از جایگاه اقتدار به زانو درمی‌آید و چهره‌ی ایمان را در آغوش می‌کشد. این زندانبان، که نامش در کتاب مقدس ذکر نشده اما در برخی سنت‌ها به نام «ارود» شناخته می‌شود، در ابتدا نماینده‌ی اقتدار امپراتوری است—کسی که مأموریت دارد پولس و سیلاس را تحت شدیدترین تدابیر امنیتی در زندان نگه دارد. اما همان شب، نه اسرا بلکه خود اوست که آزاد می‌شود؛ نه از بندهای آهنین، بلکه از زنجیر گناه، ترس و نادانی.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

در نامه‌ی دوم پولس رسول به تیموتائوس، که از آخرین نوشته‌های او پیش از شهادتش در روم به شمار می‌رود، عبارتی کوتاه اما درخشان دیده می‌شود؛ یادبودی از مردی به‌نام اونسی‌فوروس که در لحظه‌های تاریک و متروک، چون نوری از مهربانی در دل شب تابید. او نه واعظی بزرگ بود، نه پیام‌آوری شناخته‌شده، و نه الهی‌دان یا شهیدی با آوازه‌ای در تاریخ. اما همین سکوتِ تاریخی پیرامون نام او، فرصتی است برای دیدن آنچه خداوند در پنهانی می‌بیند: وفاداری، خدمت بی‌توقع، و محبتی که در سخت‌ترین لحظات جلوه می‌کند.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

در زمانه‌ای که ظلم، بت‌پرستی، و سکوت گسترده‌ای بر جامعه ایمانی سایه انداخته بود، یک مرد در دربار پادشاه، بی‌هیاهو اما با شهامتی بی‌نظیر، به کار خدا وفادار ماند. نام او عوبدیا بود؛ یک «بنده»، اما نه فقط بنده آخاب، بلکه بنده حقیقی خدا.

در کتاب اول پادشاهان ۱۸:۳–۴ آمده است:

«و عوبدیا بسیار از یهوه ترس داشت، زیرا هنگامی که ایزابل انبیا را می‌کشت، عوبدیا صد نبی را گرفته، ایشان را پنجاه پنجاه در غارها پنهان کرده و به نان و آب معاش می‌داد.»

این روایت کوتاه اما عمیق، ما را به قلب یکی از مهم‌ترین لحظات مقاومت ایمانی در عهد قدیم می‌برد. این مقاله تلاشی است برای بررسی الهیاتی شخصیت عوبدیا، بستر تاریخی آن زمان، و پیامی که وفاداری خاموش او برای ما امروز دارد.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

در میان چهره‌های برجسته و پرصدای عهد عتیق، گاه صدایی آرام و فروتن از گوشه تاریخ شنیده می‌شود؛ شخصی که نه پیامبر بود، نه پادشاه، نه کاهن، اما با قلمی در دست و قلبی وفادار، صدای خدا را برای نسل‌های بعد حفظ کرد. باروک بن نریا، منشی وفادار و دوست نزدیک ارمیا نبی، یکی از این چهره‌های گمنام اما عمیقاً اثرگذار است.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

یکی از مهم‌ترین نیازهای روحانی هر انسانی، شناخت عمیق از خودش است؛ اما این نیاز، نه صرفاً از منظر روان‌شناسی، بلکه از دیدگاه کتاب‌مقدس، جایگاهی بسیار اساسی و بنیادین دارد. بسیاری از ایمانداران سال‌ها در جستجوی شناخت خداوند هستند، در حالی که متوجه نیستند تا زمانی که خود را نشناسند، شناختی واقعی و عمیق از خدا نیز حاصل نخواهد شد. کلام خدا بارها انسان را دعوت می‌کند که خود را بیازماید، دل خود را بررسی کند و در مسیر بازگشت و تقدس، از درون شروع کند. در واقع، یکی از روش‌هایی که خداوند برای ملاقات با ما به کار می‌گیرد، آشکار کردن لایه‌های درونی شخصیت ماست. وقتی خداوند داوود را «مردی موافق دل خود» می‌نامد، به همین صداقت و شفافیت داوود با خودش و با خدا اشاره دارد؛ کسی که جرأت داشت به خدا بگوید: «مرا بیازما، دلم را بشناس، و افکارم را آشکار کن».

(بیشتر…)

علی ضرغامی

سرگذشت داوود، پادشاه بزرگ اسرائیل، نه با تاج و تخت، بلکه با طردشدگی آغاز شد. از همان ابتدا، زندگی داوود نشانی از نادیده گرفته شدن داشت. پس از آن‌که خداوند شائول، پادشاه اسرائیل را به دلیل نافرمانی‌اش رد کرد، به سموئیل نبی فرمان داد که به بیت‌لحم برود تا یکی از پسران یَسّی را به عنوان پادشاه جدید اسرائیل مسح کند (اول سموئیل ۱۶). یَسّی هفت پسرش را یکی‌یکی نزد سموئیل آورد. سموئیل، بر اساس ظاهر و قامت آن‌ها، گمان می‌کرد که یکی از آن‌ها پادشاه آینده است، اما خداوند به او گفت: «انسان به ظاهر می‌نگرد، اما خداوند به دل می‌نگرد» (آیه ۷). پس از آن‌که همه پسران حاضر رد شدند، سموئیل پرسید: «آیا پسر دیگری نداری؟» یَسّی پاسخ داد: «پسر کوچک‌ترم داوود هنوز مانده، که گله را می‌چراند.» وقتی داوود را آوردند، خداوند به سموئیل گفت: «اوست؛ برخیز و او را مسح کن.» پس سموئیل، در میان برادرانش، داوود را با روغن مسح کرد و از آن روز، روح خداوند بر داوود قرار گرفت

(بیشتر…)

علی ضرغامی

نِحِمیا از جمله شخصیت‌هایی است که شاید کمتر در میان موعظه‌ها و آموزش‌های کلیسا مورد توجه قرار گیرد، اما زندگی و خدمت او حامل پیام‌هایی ژرف برای کلیسای امروز است. او نه نبی بود، نه کاهن، و نه شخصیت برجسته‌ای مذهبی. او یک مرد عادی بود، مشاور و ساقی دربار پادشاه پارس، که دلش برای قوم خود و شهر خدا سوخت. همین دلسوزی مقدس آغازگر مسیری شد که خدا از طریق آن قوم خود را احیا کرد. نِحِمیا نشان داد که خدا می‌تواند از هر کسی که دل در گرو او دارد، حتی در دل نظام‌های غیرالهی، برای بنای ملکوتش استفاده کند.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

یکی از بحث‌های چالش‌برانگیز در مواجهه با متون مقدس، به‌ویژه کتاب مقدس عبری (عهد عتیق)، وجود آیاتی است که در آنها به فرمان الهی، قوم‌هایی مورد داوری، حمله و گاه نابودی قرار می‌گیرند. برای بسیاری از خوانندگان امروزی که با نگاه مدرنِ حقوق بشری، صلح‌طلبی و اخلاق فردی پرورش یافته‌اند، چنین آیات و فرمان‌هایی ممکن است در نگاه اول خشن، غیرقابل توجیه یا حتی متناقض با تصویر محبت‌آمیز خداوند در عهد جدید به نظر برسد. سؤال از اینکه آیا خدا در کتاب مقدس دستور قتل انسان‌ها را داده است، سؤالی است که هم در میان باورمندان و هم در بین منتقدان مسیحیت مطرح بوده است. این سؤال اغلب از دل متون عهد عتیق، مخصوصاً در بخش‌هایی چون فتح کنعان، قوانین شریعت موسی، و مجازات‌های قومی نشأت می‌گیرد. در ظاهر امر، بخش‌هایی از تورات، مانند سفر تثنیه، یوشع و اول سموئیل، حاوی فرمان‌های الهی برای نابودسازی اقوامی چون کنعانی‌ها، عمالیقی‌ها و دیگر دشمنان اسرائیل است. اما برای درک درست این موضوع، نیاز به بررسی تاریخی، فرهنگی، و الهیاتی عمیقی داریم تا دچار سوءبرداشت نشویم.

(بیشتر…)

علی ضرغامی

یکی از بنیادی‌ترین چالش‌های فکری و ایمانی در تاریخ ادیان، به‌ویژه در سنت‌های یکتاپرستانه، رابطه‌ میان تصویر انسانی از خدا و حقیقت ماورایی ذات الهی است. این پرسش دیرینه و همیشه زنده است که اگر خدا واقعاً وجود دارد، و اگر نیک، عادل و قادر مطلق است، پس چگونه است که این‌همه شر و رنج و بی‌عدالتی در جهان رخ می‌دهد و چرا خدا خاموش ایستاده و به نظر می‌رسد مداخله‌ای نمی‌کند؟ در بطن این بحران، مسأله‌ای بنیادی‌تر نهفته است: آیا خدا واقعاً شبیه انسان است؟ و اگر نه، پس مفاهیمی چون عدالت، که از نگاه انسانی معنا دارد، چگونه می‌توانند بر ذات او صدق کنند؟

(بیشتر…)