وبلاگ

علی ضرغامی

تربیت روحانی یک فرایند تدریجی، هدفمند و همراه با مشارکت فعال انسان و هدایت دقیق خداوند است. در سراسر کتاب مقدس، خدا به عنوان معلمی وفادار و پدرانه ظاهر می‌شود که قوم خود را از جهل، بی‌ایمانی و وابستگی به دنیا بیرون می‌آورد و آن‌ها را در مسیر شناخت، اطاعت و اعتماد هدایت می‌کند. نمونه بارز این فرایند را می‌توان در خروج قوم اسرائیل از مصر و سفر آن‌ها در بیابان مشاهده کرد؛ الگویی که نه‌تنها داستانی تاریخی است، بلکه الگویی نمادین برای رشد شاگردان امروز در مدرسه اطاعت الهی به شمار می‌آید.

علی ضرغامی

هرگاه قوم خدا دچار انحراف، سستی روحانی یا فراموشی هویت خود شده، بازگشت به کلام خدا و احیای پرستش حقیقی، کلید نجات و ترمیم بوده است. در تاریخ کتاب‌مقدس، پس از دوران اسارت، دوره‌ای خاص و حیاتی آغاز شد—دوره بازسازی. اما این بازسازی، صرفاً بازسازی دیوارها، معبد یا ساختارهای بیرونی نبود؛ بلکه، بازسازی روحانی بود که ریشه در بازگشت قلب‌ها به خدا، اصلاح پرستش، و تجدید عهد با کلام الهی داشت. در این فرآیند، دو شخصیت کلیدی نقش بی‌بدیل ایفا کردند: عزرا و نحمیا.

علی ضرغامی

در تمام طول تاریخ کتاب مقدس، دعا صرفاً یک وظیفه عبادی یا تمرین روحانی فردی نبوده، بلکه ابزاری نیرومند برای تغییر مسیر تاریخ، تعامل با اراده خدا، و شکل‌دهی به آینده قوم خدا بوده است. از زمان‌های نخست، شفاعت‌کنندگان، همچون دیده‌بانانی در دیوارهای قوم خدا ایستاده‌اند و با گریه، تضرع، و جسارت، میان خدای قدوس و انسان سقوط‌کرده ایستاده‌اند. کتاب‌مقدس نشان می‌دهد که برخی دعاها، نه تنها وضعیت فردی دعاکننده، بلکه سرنوشت یک ملت یا حتی نسل‌های آینده را تغییر داده‌اند. این دعاها ساده و عاطفی نبودند؛ بلکه عمیق، الهی، و در عین حال انسانی بودند—آمیخته‌ای از درد، امید، اطاعت، و تسلیم. کلیسا، به‌عنوان قوم نوین خدا، اگر بخواهد در اراده الهی مؤثر و مشارکت‌دار باشد، نمی‌تواند بدون شفاعت زندگی کند.

علی ضرغامی

مقدمه

در تاریخ قوم خدا، بت‌پرستی یکی از اصلی‌ترین و مهلک‌ترین گناهان به شمار می‌آمد. هرچند ممکن است تصور ما از بت‌پرستی محدود به مجسمه‌ها، قربانی‌ها و پرستش الهه‌های بیگانه باشد، اما کتاب‌مقدس دیدی عمیق‌تر از این مفهوم ارائه می‌دهد. در نگاه الهیاتی، بت‌پرستی هر چیزی است که جای خدا را در دل انسان بگیرد، چه ملموس و چه ناملموس. به همین دلیل است که حتی کلیساهای قرن بیست‌و‌یکم، در ظاهر کاملاً مسیحی، ممکن است به شکلی پنهان گرفتار انواع بت‌پرستی‌های نوین باشند.

علی ضرغامی

تاریخ قوم اسرائیل در بیابان پس از خروج از مصر، نه صرفاً گزارشی تاریخی، بلکه تصویری نمادین از سفر روحانی ایمانداران در هر عصر و نسلی است. آنچه بر اسرائیل در بیابان گذشت، به تعبیر پولس رسول، «برای عبرت ما نوشته شده است» (اول قرنتیان ۱۰:۱۱). قوم اسرائیل که با دست نیرومند خدا نجات یافته بودند، در بیابان وارد فرآیندی از آزمون، تعلیم، و شکل‌گیری شدند. اما واکنش‌های آنان—شکایت، فراموشی، نافرمانی و بی‌اعتمادی—نشانه‌هایی از یک خطر عمیق روحانی بود: بی‌حسی قلب نسبت به فیض، حضور و وعده‌های خدا. این بی‌حسی نه ناگهانی، بلکه تدریجی و خطرناک است. برای کلیسا نیز، همین خطر همچنان پا برجاست.

علی ضرغامی

درک حضور خدا در تبعید، یکی از اسرار عمیق ایمان کتاب‌مقدسی است. در کتاب مقدس، تجربه تبعید هرگز صرفاً یک رخداد سیاسی یا جغرافیایی نیست، بلکه بُعدی روحانی و الهی دارد. وقتی قوم اسرائیل از سرزمین خود به بابل تبعید شدند، برای بسیاری این تصور به‌وجود آمد که خدا دیگر با آنان نیست، زیرا خانه خدا در اورشلیم، یعنی معبد، ویران شده بود. برای قومی که حضور خدا را با معبد گره زده بودند، تبعید به معنای بریدگی از خدا بود. اما پیامبران و نویسندگان عهد عتیق نشان دادند که خدا نه‌تنها در تبعید، بلکه در دل تبعید حضور دارد.

علی ضرغامی

در روایت کتاب مقدس، خداوند تنها خدای کلیسا یا یک قوم خاص نیست، بلکه حاکم مطلق تاریخ و ملت‌هاست. او بر قوم‌ها، پادشاهان و ساختارهای سیاسی تسلط دارد و می‌تواند حتی از حکومت‌های بی‌خدا، بت‌پرست و ظالم به عنوان ابزاری در دست خود برای اجرای عدالت بهره ببرد. این ایده، یکی از جنبه‌های پیچیده و ژرف الهیات داوری در کتاب مقدس است که نمایانگر اقتدار مطلق خدا بر تاریخ بشر است، حتی زمانی که انسان‌ها از قصد خودآگاهانه‌ای برای خدمت به اراده او برخوردار نیستند.

علی ضرغامی

فروتنی یکی از زیربنایی‌ترین فضیلت‌های اخلاقی و روحانی در الهیات مسیحی است. برخلاف ارزش‌های رایج دنیای مدرن که بر اعتمادبه‌نفس، اثبات خود، و برتری‌جویی تأکید دارد، کتاب مقدس فروتنی را به‌عنوان جوهره‌ای از حیات در حضور خدا معرفی می‌کند. فروتنی تنها یک ویژگی اخلاقی یا رفتاری نیست، بلکه حالتی از قلب و نگرش نسبت به خود، دیگران و خداوند است.

علی ضرغامی

کابالا، که به آن عرفان یهود هم گفته می‌شود، یکی از جنبه‌های رازآلود و درونی دین یهودیت است. واژه‌ی کابالا در زبان عبری به معنای «دریافت» یا «سنت گرفته‌شده» است و نشان می‌دهد که این دانش به صورت شفاهی و غیررسمی، از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شده است.در این مقاله ضمن بررسی تاریخی و معنایی کابالیسم، به موضع کلیسا و مسیحیت در برابر کابالیسم میپردازیم.

علی ضرغامی

یکی از پرسش‌های دشوار و گاه چالش‌برانگیز در مطالعه کتاب مقدس، مسئله چندهمسری در عهد عتیق است. برای خواننده امروزی که تحت تأثیر سنت‌های تک‌همسری در فرهنگ مسیحی یا غربی شکل گرفته، مواجهه با مردانی در عهد عتیق چون ابراهیم، یعقوب، داوود و سلیمان که چندین زن داشته‌اند، ممکن است با حس تعارض روبرو شود. به‌خصوص وقتی این شخصیت‌ها نه‌فقط مردانی برجسته بلکه به‌عنوان خادمان خدا، پیامبران یا پادشاهان خداپسند توصیف می‌شوند، این تصور شکل می‌گیرد که شاید چندهمسری نه‌تنها مجاز، بلکه مورد تأیید الهی بوده است. اما آیا واقعاً چنین است؟ و آیا این شیوه زندگی با تعالیم عهد جدید و اخلاق مسیحی سازگار است؟