علی ضرغامی
شاهدان یهوه یکی از جنبش‌های دینی نوظهور در تاریخ مسیحیت هستند که در قرن نوزدهم در ایالات متحده آمریکا شکل گرفتند. این گروه به‌واسطه دیدگاه‌های خاص خود درباره خدا، عیسی مسیح، آخرالزمان و نحوه تعامل با جامعه و سیاست از کلیساهای سنتی متمایز است. ریشه این جنبش به چارلز تیز راسل بازمی‌گردد که در دهه ۱۸۷۰ در ایالت پنسیلوانیا گروهی با نام «مطالعه‌کنندگان کتاب مقدس» تشکیل داد. او به تفسیرهای خاصی از کتاب مقدس روی آورد و با انتشار مجله «برج دیده‌بانی صهیون» در سال ۱۸۷۹، پایه‌گذار جنبشی شد که بعدها به نام شاهدان یهوه شناخته شد. در سال ۱۹۳۱، جوزف رادرفورد، دومین رهبر این جنبش، رسماً نام «شاهدان یهوه» را برگزید تا تمایز آن‌ها با سایر گروه‌های مشابه مشخص‌تر شود. این نام از کتاب اشعیا فصل ۴۳ گرفته شده که در آن خداوند می‌گوید: «شما شاهدان من هستید». از نظر آنان، خدا با نام خاص «یهوه» شناخته می‌شود و باید او را فقط با این نام پرستش کرد.
شاهدان یهوه تثلیث را رد می‌کنند و تنها به خدای یکتا، یعنی یهوه، ایمان دارند. عیسی را پسر خدا می‌دانند اما نه به‌عنوان خدای هم‌ذات با پدر، بلکه به‌عنوان نخستین مخلوق خدا که با نام میکائیل، فرشته بزرگ، در آسمان وجود داشت و سپس به صورت انسان بر زمین آمد. او بعد از مرگش، نه با بدن جسمانی بلکه به شکل موجودی روحانی زنده شد. روح‌القدس در دیدگاه آن‌ها یک شخص الهی نیست، بلکه نیروی فعال خداست که در جهان عمل می‌کند. نجات از طریق ایمان به فدیه عیسی مسیح و اطاعت کامل از دستورات خدا و سازمان یهوه ممکن است. آن‌ها معتقدند که تنها ۱۴۴٬۰۰۰ نفر از انسان‌ها به آسمان خواهند رفت و بقیه انسان‌های وفادار به خدا در زمین، در دنیایی تازه و بهشت‌گونه زندگی خواهند کرد.
شاهدان یهوه باور دارند که بازگشت عیسی به‌طور نامرئی در سال ۱۹۱۴ رخ داده و از آن زمان، او سلطنت آسمانی خود را آغاز کرده است. آن‌ها در انتظار وقوع جنگی نهایی به نام آرماگدون هستند که در آن همه حکومت‌های انسانی نابود شده و پادشاهی یهوه بر زمین برقرار می‌شود. به همین دلیل، از مشارکت در سیاست، رأی دادن، خدمات نظامی و حتی سرود ملی یا پرچم‌پرستی خودداری می‌کنند. همچنین هیچ نماد دینی مانند صلیب یا شمایل را نمی‌پذیرند و آن‌ها را غیرکتاب‌مقدسی می‌دانند. از برگزاری تولد، کریسمس، عید پاک و سایر اعیاد رایج نیز خودداری می‌کنند چون آن‌ها را منشأ غیرمسیحی یا غیر کتاب مقدسی می‌دانند.
یکی از نکات جنجالی در عقاید شاهدان یهوه، مخالفت شدید با انتقال خون است. آن‌ها با استناد به اعمال رسولان ۱۵:۲۹، خون گرفتن یا خون دادن را گناه می‌دانند و حتی در شرایط اورژانسی نیز آن را نمی‌پذیرند. ساختار سازمانی این گروه بسیار منسجم است. مرکز جهانی آن‌ها در وارویک، نیویورک قرار دارد که تمام آموزش‌ها، نشریات و مدیریت گروه را بر عهده دارد. مجامع محلی آن‌ها به نام سالن‌های پادشاهی شناخته می‌شوند و در هر جماعت، گروهی از خادمان مسئول آموزش و اداره جامعه هستند. تبلیغ خانه‌به‌خانه یکی از ویژگی‌های بارز فعالیت آنان است و این فعالیت را بخش مهمی از وفاداری به خدا می‌دانند. از نظر شاهدان یهوه، تبلیغ پیام پادشاهی خدا برای جهانیان، وظیفه‌ای الهی است.
شاهدان یهوه دارای انتشارات گسترده‌ای هستند. مهم‌ترین مجله آنان «برج دیده‌بانی» است که آموزه‌های رسمی را منتشر می‌کند. مجله «بیدار شوید!» نیز برای مخاطبان عمومی با محتوای اخلاقی و اجتماعی منتشر می‌شود. آنان همچنین ترجمه ویژه‌ای از کتاب مقدس به نام «ترجمه دنیای جدید» دارند که متناسب با باورهایشان تنظیم شده است. بسیاری از الهی‌دانان سنتی این ترجمه را نادقیق و جانبدارانه می‌دانند. مسیحیان سنتی شاهدان یهوه را فرقه‌ای غیرارتدوکس تلقی می‌کنند که در تفسیر کتاب مقدس به خطا رفته و از ایمان تاریخی مسیحیت فاصله گرفته است. به‌ویژه انکار الوهیت مسیح و تثلیث، از جدی‌ترین انتقادات به این گروه است.
در برخی کشورها، به دلیل امتناع شاهدان یهوه از خدمت نظامی یا تبلیغ گسترده‌شان، آن‌ها تحت فشار و محدودیت قرار گرفته‌اند. با این حال، این گروه اکنون بیش از هشت میلیون عضو فعال در سراسر جهان دارد و در بیش از ۲۴۰ کشور فعالیت می‌کند. نظم شدید، آموزش دقیق و تعهد تبلیغی اعضا از دلایل گسترش و ثبات این گروه در سطح جهانی به شمار می‌رود. در مجموع، شاهدان یهوه جنبشی دینی هستند با ساختاری منسجم، الهیاتی متفاوت از مسیحیت سنتی، و باورهایی که زندگی شخصی و اجتماعی پیروان خود را کاملاً شکل می‌دهد.
نظر شما در مورد این نوشته چیست؟