علی ضرغامی
کریستادلفین‌ها یکی از جنبش‌های مسیحی غیر سنتی هستند که در قرن نوزدهم میلادی در انگلستان و آمریکا ظهور یافتند. بنیان‌گذار این جنبش، دکتر جان توماس (John Thomas)، پزشک و متألهی آماتور بود که پس از مهاجرت از انگلستان به ایالات متحده، به بررسی عمیق آموزه‌های کتاب مقدس پرداخت و به تدریج به این نتیجه رسید که مسیحیت رسمی، اعم از کاتولیک یا پروتستان، از تعالیم اصیل عهد جدید فاصله گرفته است. دکتر توماس در دهه ۱۸۴۰ به تبلیغ ایده‌های اصلاحی خود پرداخت و با رد تثلیث، جاودانگی روح و دوزخ ابدی، پایه‌های یک آموزه جدید را بنیان نهاد که نهایتاً در سال ۱۸۶۴ با انتخاب نام «کریستادلفین» (به معنای «برادران در مسیح») رسمیت یافت. این نام برای نخستین بار هنگام ثبت‌نام اعضای این گروه برای معافیت از خدمت سربازی در طول جنگ داخلی آمریکا استفاده شد و بعدها عنوان رسمی این جنبش باقی ماند.
کریستادلفین‌ها بر بازگشت قریب‌الوقوع مسیح تأکید دارند و باور دارند که عیسی در آینده‌ای نزدیک به زمین بازخواهد گشت تا سلطنت خدا را در اورشلیم برقرار کند و حکومت هزار ساله بر جهانیان داشته باشد. این باور از نوعی قرائت آخرالزمانی کتاب مقدس سرچشمه می‌گیرد و در تفکر آنان، کل تاریخ بشر به سوی بازگشت جسمانی و واقعی مسیح جهت داوری و نجات در حرکت است. آن‌ها به یک خدای یکتا ایمان دارند و آموزه تثلیث را رد می‌کنند، چرا که آن را مفهومی غیر کتاب‌مقدسی می‌دانند. در نظام فکری کریستادلفین‌ها، عیسی فرزند خداست، اما وجودی کاملاً انسانی دارد که به‌واسطه روح‌القدس از مریم باکره تولد یافته و تا زمان مرگ و قیامش گناه نکرد، اما به عنوان انسانی فانی و نه ذاتاً الهی به شمار می‌رود.
در باور آنان، انسان دارای روح جاویدان نیست و پس از مرگ، به خواب می‌رود تا در روز قیامت دوباره زنده شود. بنابراین، آنان به وجود دوزخ یا عذاب ابدی برای گناهکاران معتقد نیستند، بلکه باور دارند که مجازات گناه، مرگ و نابودی است، و نجات‌یافتگان حیات جاودان را تنها در قیامت دریافت می‌کنند. بر این اساس، نجات تنها از طریق ایمان، تعمید بالغانه، و پایبندی به تعلیمات مسیح و زندگی اخلاقی ممکن است.
کریستادلفین‌ها انجیل را تنها منبع معتبر ایمان و عمل می‌دانند و هیچ رهبر کلیسایی یا مقام روحانی دائمی ندارند. ساختار اجتماعات آنان کاملاً مشارکتی و بدون روحانیت حرفه‌ای است. جلسات عبادتی آن‌ها غالباً در منازل یا سالن‌های کوچک برگزار می‌شود و هر عضو بالغ می‌تواند مسئولیت‌هایی چون تعلیم، موعظه یا رهبری جلسات را بر عهده بگیرد. آن‌ها همچنین تعمید را تنها برای افراد بالغ و آگاه مجاز می‌دانند و تعمید نوزادان را مردود می‌شمارند، زیرا بر این باورند که ایمان آگاهانه پیش‌نیاز ضروری تعمید است.
آنان از مشارکت در جنگ‌ها، سیاست و حکومت اجتناب می‌ورزند و اصولاً خود را جدا از ساختارهای حکومتی و قدرت‌های جهانی می‌دانند، زیرا معتقدند که پادشاهی واقعی از آنِ خداوند و مسیح است. همچنین کریستادلفین‌ها جشن‌هایی مانند کریسمس و عید پاک و پنطیکاست را به دلیل ریشه‌های غیر کتاب مقدسی آن‌ها نمی‌پذیرند و آن‌ها را برگزار نمی‌کنند. در عوض، آن‌ها تمرکز خود را بر مطالعه روزانه کتاب مقدس، دعا، و مشارکت در یادبود شام خداوند (شام ربانی) می‌گذارند که به‌طور هفتگی در جلسات‌شان برگزار می‌شود.
این جنبش از زمان تأسیس تاکنون پراکندگی نسبتاً محدودی داشته و هرچند در برخی کشورها مانند انگلستان، آمریکا، استرالیا و کانادا حضور دارد، اما همواره یک گروه اقلیت باقی مانده است. اعضای کریستادلفین در عین تأکید بر باورهای خاص خود، تلاش دارند تا سبک زندگی ساده، اخلاقی و متعهدانه‌ای را بر مبنای کتاب مقدس بنا نهند. ترجمه و نشر گسترده کتاب مقدس، نوشتن تفسیرهای ساده برای درک همگان، و تلاش برای تبلیغ مسیحیت نخستین، از دیگر ویژگی‌های بارز این جنبش است.
کریستادلفین‌ها خود را نه یک فرقه انحرافی، بلکه بازگشتی به ایمان خالص کلیسای نخستین می‌دانند و با نقد آموزه‌های تاریخی مسیحیت سنتی، تلاش دارند تا چهره‌ای متفاوت از ایمان مسیحی مبتنی بر کتاب مقدس و عقل ارائه دهند. در عین حال، عدم پذیرش باورهای رایج مسیحی همچون الوهیت مسیح، تثلیث و روح جاودان، آنان را در میان کلیساهای سنتی به عنوان بدعت‌گذار یا فرقه‌ای انحرافی معرفی کرده است.
نظر شما در مورد این نوشته چیست؟